Ετικέτα: Διάσπαση προσοχής

• 

  Αυγ 10, 2026

  Πνευματικός παμφάγος. Νομίζω πως μόλις έμαθα πώς λέγεται ένα από τα πιο χαρακτηριστικά πράγματα του μυαλού μου.
  
  Πνευματικός παμφάγος.
  
  Δεν έχω ένα θέμα που με ενδιαφέρει.
  
  Έχω την ίδια την περιέργεια.
  
  Μπορώ να ξεκινήσω να διαβάζω κάτι για τη συνείδηση και, είκοσι λεπτά αργότερα, να έχω καταλήξει στα παιδικά τραύματα, στους αρχαίους πολιτισμούς, στο γιατί τα περιστέρια περπατούν με αυτόν τον παράξενο τρόπο και στο αν τα ψάρια διψάνε.
  
  Και κάπου εκεί μπορεί να με απασχολήσει πολύ σοβαρά αν ένα καλαμάκι έχει μία τρύπα ή δύο.
  
  Δεν είναι ότι έχασα το θέμα.
  
  Αυτό είναι το θέμα.
  
  Το μυαλό μου απλώς δεν βλέπει πάντα τις γραμμές που οι άλλοι βλέπουν ανάμεσα στα πράγματα.
  
  Μια λέξη ανοίγει μια πόρτα.
  
  Μια απορία ανοίγει άλλη.
  
  Μια λεπτομέρεια που κάποιος άλλος θα προσπερνούσε μπορεί να γίνει για μένα ολόκληρο δωμάτιο.
  
  Και όσο περισσότερο καταλαβαίνω το AuDHD κομμάτι του εαυτού μου, τόσο περισσότερο αναγνωρίζω αυτή τη λειτουργία χωρίς να προσπαθώ να τη διορθώσω.
  
  Δεν είναι πάντα βολική.
  
  Το ξέρω.
  
  Υπάρχουν φορές που ο εγκέφαλός μου αποφασίζει ότι τώρα, ακριβώς τώρα, πρέπει να μάθει κάτι εντελώς άχρηστο.
  
  Και φυσικά δεν διαπραγματεύεται.
  
  Έχει ήδη ανοίξει δεκαεπτά νοητικές καρτέλες.
  
  Εγώ απλώς προσπαθώ να θυμηθώ σε ποια από αυτές πήγα για να φτιάξω καφέ.
  
  Αλλά υπάρχει και κάτι άλλο.
  
  Έχω αρχίσει να αγαπώ αυτή την πλευρά μου.
  
  Γιατί δεν θέλω πια να χωρίζω τον κόσμο σε «σημαντικά» και «ασήμαντα».
  
  Μπορώ να συγκινηθώ με μια μεγάλη υπαρξιακή ερώτηση και, πέντε λεπτά μετά, να αναρωτιέμαι αν οι γάτες πιστεύουν ότι είμαστε λίγο ανόητοι.
  
  Και τα δύο χωράνε.
  
  Ίσως μάλιστα αυτό να είναι ένα από τα πιο όμορφα πράγματα του τρόπου που λειτουργεί το μυαλό μου.
  
  Δεν χρειάζεται όλα να είναι χρήσιμα για να είναι πολύτιμα.
  
  Δεν χρειάζεται όλα να οδηγούν κάπου.
  
  Μερικές ερωτήσεις υπάρχουν απλώς για να ανοίγουν τον κόσμο.
  
  Και ίσως αυτό να είναι, τελικά, η δική μου μορφή πνευματικής τρυφερότητας:
  
  να μπορώ να κοιτάζω κάτι —οτιδήποτε— και να σκέφτομαι,
  
  «Για στάσου… γιατί άραγε;»
  
  Και να θέλω πραγματικά να μάθω.

• 

  Μάι 22, 2024

  AuDhd – Αυτισμός & ΔΕΠΥ