Εποχή των σπηλαίων μου …
Που σημαίνει ότι έχω κλειστεί στην σπηλιά πάλι γιατί μόνο εκεί ηρεμώ …
Στην απόλυτη σιωπή.
Σήμερα, καθώς έπλενα τα πιάτα στην κουζίνα λοιπόν , βουτηγμένη στις σκέψεις , αυτές που σε τρομάζουν , ότι κάτι κακό θα συμβεί , αυτές που κυβερνά ο φόβος για το αύριο , βρήκα έναν απρόσμενο επισκέπτη. Έναν μυρμηκολέοντα (Palpares libelluloides), ένα από τα πιο εντυπωσιακά και σπάνια έντομα της ελληνικής φύσης.
Είναι πραγματικά σπάνιο να έχει κανείς την ευκαιρία να παρατηρήσει ένα τέτοιο πλάσμα από τόσο κοντά.
Κι όμως, βρέθηκε εκεί. Μπροστά μου.
Και ενώ εδώ και καιρό αναζητούσα μια απάντηση…
Θα τα καταφέρω ;;;;
την έψαχνα στα λάθος μέρη.🌱
Σε σκέψεις, σε φόβους, σε σενάρια, σε ατελείωτες ερωτήσεις χωρίς τέλος.
Κι όμως, η απάντηση δεν ήρθε με λόγια.
Ήρθε με φτερά.
Ήρθε να μου θυμίσει πως η φύση δεν βιάζεται ποτέ, κι όμως όλα βρίσκουν τον δρόμο τους. Πως η μεταμόρφωση χρειάζεται εμπιστοσύνη. Πως κάποιες φορές αρκεί να σταματήσεις να ψάχνεις και να αρχίσεις να παρατηρείς.
Στις παραδόσεις πολλών λαών, τα σπάνια πλάσματα που εμφανίζονται ξαφνικά θεωρούνται αγγελιοφόροι αλλαγής, μετάβασης και νέων κύκλων. Σύμβολα μεταμόρφωσης, υπομονής και εμπιστοσύνης στη ζωή.
Δεν ξέρω αν όλα αυτά είναι αλήθεια.
Ξέρω μόνο ότι τον κοίταξα για λίγα λεπτά. Με δέος. Σαν να είχε έρθει από κάποιον άλλο κόσμο μόνο και μόνο για να μου τραβήξει την προσοχή.
Τον πήρα προσεκτικά στα χέρια μου και τον άφησα ελεύθερο σε ένα δέντρο της αυλής.
Και ίσως αυτό να ήταν το πιο όμορφο κομμάτι της συνάντησής μας.
«Γιατί λένε πως όταν βοηθάς ένα πλάσμα της φύσης να συνεχίσει το ταξίδι του, ανοίγεις κι εσύ λίγο περισσότερο χώρο για να συνεχίσει η ζωή το δικό της ταξίδι μέσα σου.»
Και ξάφνου…
Ηρέμησα.
Σαν να είχε ήδη δοθεί η απάντηση που τόσο καιρό ζητούσα.
Σαν να μου ψιθύρισε η φύση πως δεν χρειάζεται να γνωρίζω από τώρα κάθε επόμενο βήμα.
Μόνο να εμπιστευτώ ότι ο δρόμος υπάρχει.
Και ότι θα φανερώνεται, ακριβώς τη στιγμή που θα είμαι έτοιμη να τον δω.
Όλα θα πάνε καλά …
Αφήστε μια απάντηση