Το κάρμα…
Πολλοί με έχουν ρωτήσει αν πιστεύω στο κάρμα.
Ναι.
Αλλά μάλλον όχι με τον τρόπο που το εννοούν οι περισσότεροι.
Στη φωτογραφία είναι ο Όζζυ.
Τον ονόμασα έτσι γιατί ήρθε στη ζωή μου την ημέρα που πέθανε ο Ozzy Osbourne… Σκληρός επίλογος μιας ολόκληρης εποχής ο θάνατος του …
Τον μικρό μαύρο Οζζυ …
Δεν τον βρήκα.
Με φώναξε ένας τσιγγάνος που φρόντιζε πολλά αδέσποτα. Συχνά με καλούσε να τον βοηθήσω σε περιστατικά, γιατί εκείνος τα τάιζε, αλλά δεν μπορούσε να τα πιάσει.
«Έλα να πιάσεις αυτό το γατάκι …»
Μόλις άπλωσα τα χέρια μου, ο μικρός ήρθε κατευθείαν στην αγκαλιά μου.
Ήταν δεν ήταν δύο μηνών.
Τόσο αδύνατος, που μετρούσα ένα ένα τα κοκαλάκια του κάτω από το μαύρο του τρίχωμα.
Και κάπως έτσι… έμεινε.
Δεν ξέρω αν ο άνθρωπος εκείνος φοβόταν πραγματικά μήπως τον πατήσει κάποιο αυτοκίνητο ή αν οι προλήψεις για τις μαύρες γάτες έπαιξαν κι αυτές τον δικό τους ρόλο.
Δεν έχει σημασία.
Σημασία έχει ότι οι άνθρωποι έχουμε μια παράξενη ανάγκη να φορτώνουμε τη φύση με ιστορίες.
Άλλοτε τις λέμε τύχη.
Άλλοτε γρουσουζιά.
Άλλοτε… κάρμα.
Εγώ το βλέπω διαφορετικά.
Δεν πιστεύω σε έναν αόρατο δικαστή που μοιράζει τιμωρίες και ανταμοιβές.
Πιστεύω ότι όλα στη ζωή είναι ενέργεια.
Η σκέψη.
Ο λόγος.
Η πρόθεση.
Η πράξη.
Και κάθε ενέργεια αφήνει ένα αποτύπωμα.
Πρώτα μέσα μας.
Ύστερα στους ανθρώπους γύρω μας.
Και τελικά στον κόσμο που δημιουργούμε.
Το καλό και το κακό είναι έννοιες που χρειάζονται οι άνθρωποι για να συνυπάρχουν.
Η ενέργεια όμως δεν γνωρίζει ηθικές ετικέτες.
Απλώς αντιδρά.
Γι’ αυτό δεν με απασχολεί αν κάποιος «πλήρωσε» για ό,τι έκανε.
Με απασχολεί ότι κάθε επιλογή μάς διαμορφώνει.
Οι πράξεις γίνονται συνήθειες.
Οι συνήθειες χαρακτήρας.
Και ο χαρακτήρας γίνεται η ζωή που ζούμε.
Η επιστήμη δεν έχει αποδείξει ότι υπάρχει μια κοσμική δύναμη που λέγεται κάρμα.
Έχει όμως δείξει ότι οι επιλογές μας αλλάζουν τον εγκέφαλό μας, τις σχέσεις μας και τον τρόπο που αλληλεπιδρούμε με τον κόσμο.
Και αυτό, για μένα, είναι αρκετό.
Γιατί όταν κοιτάζω τον Όζζυ να κοιμάται αμέριμνος, σκέφτομαι ότι εκείνος δεν γνωρίζει πως κάποιοι άνθρωποι θεωρούν τις μαύρες γάτες γρουσούζικες.
Είναι απλώς μια γάτα.
Ίσως η φύση να είναι σοφότερη από εμάς.
Εκείνη δεν γνωρίζει προλήψεις.
Δεν γνωρίζει τιμωρία.
Γνωρίζει μόνο συνέπειες.
Jendi
Απάντηση